De gedachten en emoties van een 20-jarig meisje op de intensive care.
Ik realiseer me goed dat ik in kritieke toestand in het ziekenhuis lig, maar niemand vertelt me hoe kritiek. Niemand vertelt me of de artsen verwachten dat ik ooit mijn leven weer kan leiden zoals ik dat altijd deed. Erger nog: niemand vertelt mij of er verwacht wordt dat ik er überhaupt uit kom.
Er gaan alarmen af en lampen beginnen te knipperen. Opnieuw niemand die mij vertelt wat dat in hemelsnaam betekent. Ik denk steeds dat mijn hart ermee stopt en dat daarom alarmen afgaan. Ik snap er niks van, ga ik nu dood? De apparaten gaan toch niet voor niets af? Waarom komt er niemand? Er gaat een onbeschrijfelijke paniek door me heen. Ik heb geen idee wat er gebeurt en zelf kan ik niks doen. Ik voel me benauwd, letterlijk. Door vocht in m’n longen moeten de verpleegkundigen mijn longen uitzuigen. En figuurlijk doordat ik niks anders kan doen dan hopen dat mijn lichaam me niet nog verder in de steek laat en ik geen complicaties krijg.
Slapen
Ik ben afhankelijk van iedereen om me heen. Ik probeer wakker te blijven, durf niet in slaap te vallen. Als ik in slaap val, ben ik voor mijn gevoel het allerlaatste beetje controle kwijt. Ik voel me zo zwak dat ik bang ben dat als ik mijn ogen dichtdoe, ik niet meer wakker word. Dit kan niet het einde zijn toch?
Beslissingen
De artsen en verpleegkundigen beslissen wat er met mij gebeurt. Ik probeer te begrijpen wat ze zeggen in hun dokterstaal. Veel meer dan vertrouwen hebben dat de artsen weten wat ze doen en de juiste beslissingen nemen, kan ik niet. Sommige verpleegkundigen willen dat mijn ouders mijn kamer uitgaan omdat ik moet rusten. Ik voel totale paniek. Ik ben kwaad. Hoe kan ik nou rusten als het enige vertrouwde dat er nog is wordt weggestuurd? Ik wil niet alleen zijn. Ik kan niks. Ik zit vast aan mijn bed. Zelfs praten kan ik niet. Op de goede momenten kan ik iets vragen of zeggen door te schrijven. Ik ben zo bang dat er iets misgaat en dat ik dan helemaal alleen ben.
Verzorging
Ik wil graag douchen maar tegelijkertijd voel ik al te weinig energie om even mijn arm omhoog te tillen als de verpleegkundigen mij wassen. Ook al weet ik dat ik met alle liefde gewassen word, het voelt als een vernedering. Ik ben 20 jaar oud en niet in staat om mezelf te verzorgen. Soms komt er zelfs mannelijke verpleging om mij te wassen. Fijn voel ik me daar niet bij, maar ik ben te zwak om duidelijk te maken dat ik liever een vrouw heb. Laat maar. Ik wil dat het zo snel mogelijk voorbij is.
Ik word gewassen, de drains worden gecontroleerd, de drains worden gespoeld, m’n maag wordt leeggezogen, mijn longen worden uitgezogen, ik krijg prikken en slangetjes worden verlegd. En hoe dankbaar ik ook ben dat ik zo goed geholpen word, soms wil ik gillen: ‘blijf van me af!’ Alles wat ze doen doet pijn of is oncomfortabel. Niet kijken naar de naalden, niet kijken naar het bloed, niet kijken, doorzetten, ogen dicht, het is zo voorbij. Ik heb geen andere keuze dan dit te ondergaan.
Relativeren…
Ik denk vaak: waar stressen wij mensen eigenlijk allemaal over in het leven? En waar maken we allemaal een probleem van? Waar maken we allemaal ruzie over? Alles, maar echt alles, is onbelangrijk geworden. Ik wil op dit moment nog maar één ding en dat is beter worden.
Kleine dingen geven mij kracht: een kaartje, een bezoekje, een grapje of een geruststellende blik. Dingen die misschien bijna onzichtbaar zijn, maar zorgen voor een lichtje in een situatie waarin alles donker voelt. Die kleine dingen geven hoop en vertellen mij om door te zetten.
Over Nireen
Nireen studeerde als Fashion Stylist vlak voor ze op de intensive care terecht kwam. Die studie heeft ze niet voortgezet, omdat ze nog niet genoeg hersteld was om een drukke opleiding en een baan samen op te pakken. Ook waren haar normen en waarden veranderd. Ze wist niet meer zeker of ze de opleiding als Fashion stylist nog goed genoeg vond passen bij haarzelf. Ook al vindt ze het nog steeds onwijs leuk om kleding te stylen. Op dit moment werkt ze in een winkel en is ze bezig met therapie om de IC-opname een plekje te geven. Verder probeert ze te genieten van alles wat ze zo lang niet gekund heeft. De dingen die ze het liefste doet zijn stadjes bezoeken, muziek luisteren, foto’s maken, mountainbiken en leuke plannen maken met familie en vrienden. De afgelopen tijd heeft ze gemerkt dat het allerbelangrijkste is om leuke dingen te doen en te genieten. Dan is alles goed.