Hoewel ik eigenlijk niet mag klagen over de sporen die de operatie heeft achtergelaten op mijn lichaam, schrijf ik er toch een stukje over. Omdat ik denk dat dit een onderwerp is dat makkelijk vergeten wordt, maar dat dit voor meer mensen een grote onzekerheid kan zijn en een lange weg van acceptatie kan betekenen. Acceptatie dat je lichaam er misschien anders uitziet, dat je altijd een stukje zal blijven zien van de plek waar je geopereerd bent, dat er altijd een plek op je lichaam zal zijn die je herinnert aan de IC.
Bij mij was het probleem niet zozeer het litteken, maar de zwelling die ik opliep na het trekken van twee verstandskiezen en de spoedoperatie die daarop volgde als gevolg van een abces. In het ziekenhuis was er nog maar weinig te herkennen van mijn gezicht. De zwelling zakte langzaam, heel langzaam. Vandaag de dag kan ik nog steeds niet zeggen dat het helemaal weg is. Gelukkig zie je het nu alleen als je goed kijkt.
Spiegelbeeld
Ik stond soms met tranen in mijn ogen voor de spiegel. Het enige dat ik zag, was mijn gezwollen gezicht. Elke keer als ik in de spiegel keek, werd ik herinnerd aan de IC en dat wilde ik niet. Ik was bang dat het niet beter zou worden.
De eerste keer dat ik mezelf in de badkamer van het ziekenhuis in de spiegel zag, schrok ik heel ik erg. Ben ik dat? Wat is er in hemelsnaam met me gebeurd? Ik kon niet naar mezelf kijken, dus hebben we de spiegel maar afgeplakt met vellen papier. Het was zo confronterend die eerste keer, dat ik eenmaal thuis, ook de spiegels probeerde te ontwijken. Het heeft misschien wel twee maanden geduurd voordat ik voor het eerst echt naar mijn litteken gekeken heb.
Ik let nog steeds op dat ik op foto’s mijn gezicht naar de ‘goede’ kant draai. Ik lach niet voluit op foto’s want als ik lach, zie je het nog beter. Als ik toch een stukje zwelling op de foto zie, gaat de foto meteen de prullenbak in. Soms, als er iemand spontaan een foto van mij maakt waarop ik lach en recht in de camera kijk, schrik ik. Ook die foto’s gaan meteen de prullenbak in waar ik ze normaal gesproken zou bewaren. Ik wil er niet naar kijken.
Afgelopen weken heb ik contact gehad met mijn arts over wat ik zelf nog kan doen om het laatste stukje zwelling te laten verdwijnen. Helaas kreeg ik niet het nieuws waar ik op gehoopt had. Volgens de arts is de kans dat de zwelling verder afneemt klein. Oedeemtherapie is nog een optie om eventueel vocht af te drijven. Natuurlijk ga ik dat proberen en hopen op goed resultaat. Toch was het weer een klap en schoot de paniek door mijn lichaam na het horen van dit nieuws. Ik dacht: ‘Zegt ze nou echt dat ik er rekening mee moet houden dat het de rest van mijn leven zo blijft? Dat kan toch niet waar zijn? Ik ben pas 21…’
Wat ik tegen mezelf zeg als ik er verdrietig over ben
Wat voor een litteken je ook hebt en hoe moeilijk het ook is dat de IC-opname sporen heeft nagelaten op je lichaam, het litteken laat ook zien: ‘Ik heb een IC-opname overleefd.’ Het laat zien hoe krachtig je bent. Onthoud dat een litteken iets is dat jou heel erg opvalt of jou in de weg zit, maar andere mensen zijn er helemaal niet mee bezig. Natuurlijk is dat niet altijd een troost, maar het is zoals met alle onzekerheden: voor jou is het heel groot terwijl het voor anderen misschien niet of nauwelijks zichtbaar is. Zie het niet als een kras op je lichaam, maar als een teken van het leven dat je ervoor teruggekregen hebt.
Over Nireen
Nireen studeerde als Fashion Stylist vlak voor ze op de intensive care terecht kwam. Die studie heeft ze niet voortgezet, omdat ze nog niet genoeg hersteld was om een drukke opleiding en een baan samen op te pakken. Ook waren haar normen en waarden veranderd. Ze wist niet meer zeker of ze de opleiding als Fashion stylist nog goed genoeg vond passen bij haarzelf. Ook al vindt ze het nog steeds onwijs leuk om kleding te stylen. Op dit moment werkt ze in een winkel en is ze bezig met therapie om de IC-opname een plekje te geven. Verder probeert ze te genieten van alles wat ze zo lang niet gekund heeft. De dingen die ze het liefste doet zijn stadjes bezoeken, muziek luisteren, foto’s maken, mountainbiken en leuke plannen maken met familie en vrienden. De afgelopen tijd heeft ze gemerkt dat het allerbelangrijkste is om leuke dingen te doen en te genieten. Dan is alles goed.