Eline en Nireen worstelen met vriendschappen bouwen en onderhouden na de IC. Niemand heeft hen bewust pijn willen doen. Niemand wilde hen expres weinig aandacht geven, hen zich alleen laten voelen of die pijnlijke opmerking maken. Toch ervaarde zij beiden verdriet, want die gevoelens waren er wel.
Als het leven plots verandert
Wat moet je doen als je plots uit het normale leven wordt getrokken? Het leven van bijbaantjes, studeren en feestjes. Wat als je ineens in een heel ander leven terechtkomt? Een leven van ziekenhuisbezoeken, herstellen, terugvallen, angst, nachtmerries en heel veel zorgen over je gezondheid? Terwijl iedereen om je heen zich juist in de tegenovergestelde situatie bevindt, wat soms best jaloersmakend is… Het is het leven waar jij op dat moment alleen maar van kan dromen.
Nireen: Het levensperspectief was compleet veranderd. Ik begreep vaak niet meer waar vrienden zich druk over maakten. Door de IC-opname werd het soms moeilijk om mezelf in anderen te verplaatsen, ook al voelde dat soms best egoïstisch. Want natuurlijk wilde ik luisteren naar de dingen waar vrienden mee zaten of zich zorgen over maakten. Maar hoe kon ik nog een goede vriendin zijn als onze levens ineens zo ver uit elkaar lagen? Het was alsof ik er niet meer tussen paste; alsof de IC mijn vriendschappen had veranderd.
Over de IC praten
Nireen: Over de IC praten bleek lastig met leeftijdsgenoten. Als ik iets vertelde, werd er eigenlijk alleen geluisterd en geknikt. Hoewel ik dat niemand kwalijk nam, frustreerde het mij enorm. Natuurlijk is het fijn om je verhaal te kunnen doen en dat mensen luisteren, maar eigenlijk wilde ik meer dan dat. Ik zocht naar begrip, naar advies van iemand die iets soortgelijks had meegemaakt. Iemand die kon zeggen: “Ja, dat gevoel herken ik.”
Eline: Ik voelde me vaak eenzaam en te veel. Ik merkte dat ik me vaak afsloot als gesprekken oppervlakkig bleven of als ik merkte dat de vraag ‘hoe gaat het met je?’ niet gesteld werd. Alsof het er niet mocht zijn. Goed bedoelde appjes als: ‘’Alles goed?’’ voelden voor mij alsof het echte antwoord niet gewenst was. Ik vroeg me af of ik misschien te veel sprak over mijn ziekte en de IC? Het werd voor mij steeds moeilijker om mee te praten over alledaagse dingen.
Beiden ervaarden dat vrienden het soms ook moeilijk vonden hoe ze zich moesten gedragen. Dat er soms weken geen contact gezocht werd, puur uit onhandigheid. En uit onwetendheid over wat ze moesten zeggen of soms vanuit angst om het verkeerde te doen. Daardoor ontstonden bij Eline en Nireen gevoelens van eenzaamheid en niet gezien worden, en uiteindelijk werd zelfs het verlangen naar ‘liever 10 lompe opmerkingen’ groter dan dat zij helemaal niets hoorden van vrienden.
De vraag is dan ook: hoe vinden een ex IC-patiënt en een niet-IC-patiënt elkaar? Als de één ineens iets heel traumatisch meemaakt, en voor de ander het normale leven doorgaat? Eline en Nireen waren allebei bang om vriendschappen te verliezen, terwijl juist in deze tijden vriendschappen cruciaal zijn en het verschil kunnen maken.
Wat heeft geholpen
Eline: In de loop van de tijd heb ik geleerd dat openheid kan helpen. Om uit te spreken wat je nodig hebt, ook al voelt dat kwetsbaar. Mensen kunnen namelijk niet raden wat er in je hoofd omgaat en zeker niet als het gaat om een IC opname. Ik heb ook geleerd dat vriendschappen soms veranderen na zo’n ingrijpende ervaring. Sommige worden minder intens, maar andere worden juist sterker en diepgaander.
Nireen: Hier sluit ik mij helemaal bij aan!
Tips voor IC-overlevers
- Het is normaal dat je veranderd bent. Een ingrijpende ervaring verandert je perspectief op het leven.
- Probeer uit te spreken wat je nodig hebt van je vrienden. Soms weten mensen simpelweg niet hoe ze er voor je kunnen zijn. Dan helpt het als jij het hen vertelt.
- Zoek contact met mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Die herkenning kan ontzettend waardevol zijn.
Tips voor vrienden en naasten
Voor vrienden en naasten kan het ook lastig zijn om te weten wat je moet doen. Misschien helpen deze dingen:
- Je hoeft niet altijd de juiste woorden te hebben. Iets zeggen is vaak al beter dan niets zeggen. Of vraag simpelweg wat iemand nodig heeft.
- Blijf iemand betrekken bij kleine dingen: stuur een berichtje, nodig uit voor een wandeling, stel voor om samen koffie te drinken.
- Durf te vragen hoe het echt gaat, ook als het antwoord misschien moeilijk is voor jou om aan te horen.
Vriendschap in een nieuwe vorm
Vriendschappen na de IC kunnen anders worden dan ze waren. Maar anders betekent niet minder waardevol. Soms hebben ze alleen tijd nodig om een nieuwe vorm aan te nemen. En soms ontdek je juist hoe sterk een vriendschap eigenlijk is ná de IC.
Over Eline
Eline studeerde HBO Hotelmanagement en haalde haar Bachelor cum laude, midden in een periode waarin ze vaker in ziekenhuiskamers zat dan ze ooit had kunnen bedenken. Tegen alle verwachtingen in, en misschien ook een beetje tegen haar eigen, vond ze daarna meerdere plekken in het werkende leven. Nu werkt ze als commercieel projectmanager bij een HR-organisatie en is ze ook auteur. Twee banen waarin ze haar enthousiasme, mensenkennis en nuchterheid kwijt kan. Maar wat misschien nog wel belangrijker is: ze werkt op een manier die past bij haar lichaam en haar grenzen. Ze plant slim, verdeelt haar energie zorgvuldig en zegt sneller nee dan vroeger, omdat ze inmiddels weet hoe kostbaar een dag zonder strijd kan zijn. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, een studie afronden, een baan hebben, meedoen in de wereld, voelen nu als prestaties om écht trots op te zijn. En in haar vrije tijd zit ze graag op de racefiets, vind je haar in de keuken of geniet ze van een wandeling in de natuur of aan zee.
Over Nireen
Nireen studeerde als Fashion Stylist vlak voor ze op de intensive care terecht kwam. Die studie heeft ze niet voortgezet, omdat ze nog niet genoeg hersteld was om een drukke opleiding en een baan samen op te pakken. Ook waren haar normen en waarden veranderd. Ze wist niet meer zeker of ze de opleiding als Fashion stylist nog goed genoeg vond passen bij haarzelf. Ook al vindt ze het nog steeds onwijs leuk om kleding te stylen. Op dit moment werkt ze in een winkel en is ze bezig met therapie om de IC-opname een plekje te geven. Verder probeert ze te genieten van alles wat ze zo lang niet gekund heeft. De dingen die ze het liefste doet zijn stadjes bezoeken, muziek luisteren, foto’s maken, mountainbiken en leuke plannen maken met familie en vrienden. De afgelopen tijd heeft ze gemerkt dat het allerbelangrijkste is om leuke dingen te doen en te genieten. Dan is alles goed.