Er zijn van die dagen waarop je wakker wordt en eigenlijk al voelt: dit wordt een lastige. Je lichaam ligt zwaar in bed, je hoofd doet niet mee en zelfs opstaan voelt als een keuze waarvoor je meerdere keren diep moet zuchten. Soms komt het door een nacht vol onrust of paniek, soms zonder duidelijke reden. Maar net zo vaak begint zo’n dag pas later. Je start met goede moed, ontbijt maken, een wasje, onderweg naar misschien wel werk, en ergens halverwege merk je dat je energie wegglijdt alsof iemand de stekker eruit trekt.
Wat het vaak extra lastig maakt, is dat je omgeving het niet ziet. Je ziet er misschien hetzelfde uit als gister, maar van binnen voelt alles anders. Het kan frustrerend zijn als collega’s, vrienden of familie verwachten dat je “gewoon meedoet” of dat je ‘’weer beter bent, dat je dit aankunt’’. Je zou willen dat ze even konden voelen hoe zwaar het is. Maar jij weet: sommige dingen zijn er gewoon niet voor gemaakt om sterk te zijn.
De realiteit van een slechte dag
Voor mij zijn deze slechte dagen zelden dramatisch, ze zijn vooral stil. En op zulke dagen merk ik hoe groot de druk van ‘moeten’ kan zijn. De agenda roept: afspraken, deadlines, sociale verplichtingen. En diep vanbinnen hoor ik dat irritante stemmetje fluisteren: je moet dit gewoon kunnen, kom op, stel je niet aan. Ik heb lang geprobeerd daartegen te vechten. Toch maar doorgaan, toch maar die afspraak nakomen, toch maar die mail afmaken. Het resultaat? Nog meer uitputting en een gevoel van falen. Want eerlijk: je kunt een slechte dag niet wegduwen door harder je best te doen.
Het is oke
Wat ik heb moeten leren — en nog steeds vaak moet herhalen — is dat een slechte dag oké is. Het betekent niet dat je terug bij af bent, dat je vooruitgang verdwenen is of dat je zwak bent. Het betekent alleen dat je mens bent. Herstel, van wat dan ook, loopt niet in een rechte lijn. Het kronkelt. Het kent pieken, dalen en onverwachte bochten.
En juist door de dalen serieus te nemen, geef je jezelf ruimte om verder te gaan. Niet door te vechten, maar door te erkennen wat er is.
Kleine dingen die het verschil maken
Op zulke dagen helpt het mij om het niet groter te maken dan het is. Ik hoef de dag niet “perfect” te maken, alleen draaglijker. Een paar dingen die kunnen helpen:
- Kleine acties in plaats van grote plannen.
Maak de dag behaaglijk voor jezelf. Verwen jezelf door een goede serie op te zetten, even naar buiten te gaan of je favoriete boek te lezen. Meer hoeft echt niet. - Gun jezelf toestemming.
Het is oké om rust te nemen. Het is oké om afspraken af te zeggen. Het is oké om even niet “de vrolijke versie” van jezelf te zijn. Vandaag mag het minder gaan, dat betekent niet dat het morgen ook zo is. Soms helpt het om je frustratie op te schrijven of hardop tegen jezelf te zeggen dat het oké is. - Zoek ontspanning
Meditatie, ademhaling, even zitten met een hand op je buik — het zijn kleine dingen, maar je lichaam begrijpt deze taal. Vier rustige ademhalingen kunnen meer doen dan je denkt.
Het wordt beter!
Wat ik inmiddels weet: een slechte dag blijft meestal gewoon een slechte dag. Niet een slechte week, niet een slecht leven. Vaak komt er sneller dan je denkt weer een moment dat je lucht krijgt, dat je lacht, dat je energie voelt. En vaak waardeer je die momenten des te meer omdat je weet hoe donker het contrast kan zijn.
Tot slot
Dus als je dit leest en je herkent jezelf erin: weet dat je niet alleen bent. Een slechte dag zegt niets over wie je bent, of over hoe ver je bent gekomen. Iedereen heeft slechte dagen, ook de mensen die er sterk en succesvol uitzien. Het zegt alleen dat je mens bent.
Wees vandaag net zo mild voor jezelf als je voor een ander zou zijn. En geloof me: morgen kan zomaar weer een betere dag zijn.
Over Eline
Eline studeerde HBO Hotelmanagement en haalde haar Bachelor cum laude, midden in een periode waarin ze vaker in ziekenhuiskamers zat dan ze ooit had kunnen bedenken. Tegen alle verwachtingen in, en misschien ook een beetje tegen haar eigen, vond ze daarna meerdere plekken in het werkende leven. Nu werkt ze als commercieel projectmanager bij een HR-organisatie en is ze ook auteur. Twee banen waarin ze haar enthousiasme, mensenkennis en nuchterheid kwijt kan. Maar wat misschien nog wel belangrijker is: ze werkt op een manier die past bij haar lichaam en haar grenzen. Ze plant slim, verdeelt haar energie zorgvuldig en zegt sneller nee dan vroeger, omdat ze inmiddels weet hoe kostbaar een dag zonder strijd kan zijn. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, een studie afronden, een baan hebben, meedoen in de wereld, voelen nu als prestaties om écht trots op te zijn. En in haar vrije tijd zit ze graag op de racefiets, vind je haar in de keuken of geniet ze van een wandeling in de natuur of aan zee.
