Dit stukje schrijf ik precies een jaar na de operatie. Hoe cliché het ook is, ik wil vandaag niet denken aan de pijn, het verdriet of de angst die ik het afgelopen jaar gevoeld heb. Vandaag wil ik een lichtje schijnen op de mooie dingen die de IC-opname mij gebracht heeft, want ook al was het afgelopen jaar misschien een zwarte bladzijde uit mijn leven, als je de bladzijde omslaat is er ook een andere kant.
De IC-opname heeft mij laten zien dat als we stilstaan en kijken, we overal geluk en vrijheid kunnen vinden. Het maakt niet uit in welke moeilijke situatie je je bevindt. Er is altijd iets om hoop, geluk en liefde uit te halen. Dat is er altijd, recht voor onze ogen.
Dingen die misschien vanzelfsprekend lijken, krijgen magie. Nog iedere dag voel ik dankbaarheid voor mijn lichaam als ik mijn eigen hart voel kloppen en vrij kan ademen. Dat is al genoeg om geluk te voelen. De vrijheid om naar buiten te gaan en op de fiets te stappen of spontaan iets leuks gaan doen. Het lijkt allemaal heel gewoon, maar voor mij voelt het heel bijzonder.
Toen mijn leven totaal op zijn kop gezet werd, leerde ik mezelf keer op keer moed inspreken. Ik leerde mezelf beter kennen. Ik leerde dat ik heel sterk kon zijn als de grond onder mijn voeten verdween. Bij ieder klein ding dat lukte, stond ik stil. Al was dat alleen maar stilstaan in gedachten. Nu kan ik iedere dag stilstaan bij kleine geluksmomentjes.
Hoeveel pijn ik ook gehad heb en hoeveel zorgen er ook waren, zelfs op de IC waren er mooie dingen. Er is prachtig gitaar gespeeld en gezongen voor mij. Ik kon helemaal niks, maar toch voelde het alsof ik een klein stukje van mezelf terugkreeg toen de muziek waar ik zoveel van hield door mijn kamer klonk. Als ik bezoek kreeg in het ziekenhuis was het fijn om vertrouwde gezichten naast mijn bed te zien, ook al kon ik niet met hen praten. Er hoefde alleen maar een verpleegster of dokter te zijn die ik leuk vond of die mij even geruststelde en dat was al genoeg om de dag door te komen.
Voor iedereen die het moeilijk heeft: vergeet niet ook in moeilijke tijden de mooie dingen te zien en hoop te houden. Soms mag je even je schouders laten zakken, maar ga altijd weer rechtop staan. Wat er ook gebeurt, laat de mooie dingen van het leven niet aan je voorbijgaan.
Over Nireen
Nireen studeerde als Fashion Stylist vlak voor ze op de intensive care terecht kwam. Die studie heeft ze niet voortgezet, omdat ze nog niet genoeg hersteld was om een drukke opleiding en een baan samen op te pakken. Ook waren haar normen en waarden veranderd. Ze wist niet meer zeker of ze de opleiding als Fashion stylist nog goed genoeg vond passen bij haarzelf. Ook al vindt ze het nog steeds onwijs leuk om kleding te stylen. Op dit moment werkt ze in een winkel en is ze bezig met therapie om de IC-opname een plekje te geven. Verder probeert ze te genieten van alles wat ze zo lang niet gekund heeft. De dingen die ze het liefste doet zijn stadjes bezoeken, muziek luisteren, foto’s maken, mountainbiken en leuke plannen maken met familie en vrienden. De afgelopen tijd heeft ze gemerkt dat het allerbelangrijkste is om leuke dingen te doen en te genieten. Dan is alles goed.